Bünyamin Bozkuş günümüz yeni teknolojilerinin penceresinden bakıldığında, atıl, modası geçmiş, kullanımdan kalkmış, işlevsizleşmiş elektronik devre elemanları, mekanik parçalar, çeşitli buluntu nesneler veya nesne parçalarıyla bir teknobiyotop kuruyor. Tam olarak Bünyamin kurmuyor aslında; atölyesindeki transistörler, kapasitörler, dirençler, ledler, motorlar, dişliler, kablolar, borular, tüm atıl ve atılmış nesneler öngörülemeyen, kendi kurallarını oluşturan organik bir yaşamı inşa etmeye mecbur ediyorlar Bünyamin’i. Tersinmiş yaratım düzeninde tanrısını yöneten kullar onlar. Unutulmuş bir köşede kök salan biyolojik organizmalar gibi bu kez biyolojik olmayan organizmalar kendi yaşam alanlarını kuruyorlar. 

Punk’ın kendin-yap ruhundan ve sibernetiğin ham estetiğinden beslenen bu biyotoplar sessiz direniş alanları. Bir yandan hep yeni olmak zorunda olan “teknoloji”ye, yeni oluşa karşı bir direniş bu. Daha iyi bir hayatı garanti etmiyorsa neden yeni’ye ihtiyacımız var? Daha güçlü, daha dayanıklı, daha hesaplı mükemmel ve korku veren makinalardan oluşan bir teknosfer mi istiyoruz? Yoksa biyolojik yaşamla uyumlu, empati duygusuna sahip bir teknosferde birlikte bir yaşam mı? 

Bozkuş’un bitkilerden böceklere, melez yaratıklardan şehir metaforlarına uzanan makine/robotları steampunk ile cyberpunk’un kavram alanlarını ve estetiklerini harmanlayan özgün bir dünya kuruyor.

Küratör: Ekmel Ertan